“KAAS OP KASSA VIER!”

Alarm, alarm, het codewoord is gezegd! Als één man draaien mijn vrouwelijke collega’s hun hoofd richting kassa vier. Ik ook.

Onze bezigheden worden gestaakt om het prachtige mannenexemplaar te bekijken, die nietsvermoedend wacht op zijn Big Tasty, medium frites en cola Zero.

Al snel dwingen we onszelf door te gaan met werken en we kijken elkaar grijnzend of gewoon veelbetekenend aan. Nu kunnen smaken verschillen, maar bij twijfelgevallen wordt het codewoord nooit geroepen. Deze jongen is echter géén twijfelgeval, en doet het hart van elke vrouwelijke McDonald’s medewerker sneller kloppen.

Ik hoef gelukkig eventjes niets te doen, en schuifel stiekem dichterbij om het plakje kaas eens beter te bekijken.

Lang, gebruind, mooie biceps. Blauwe ogen met donkere wimpers, golvend zwart haar, volle lippen en een neus waar je een kusje op wilt geven.

Hij kijkt je kort aan - geen teken van enige interesse. Tja. Hij staat daar als een Nederlandse Orlando Bloom met blauwe ogen.

En daar sta jij. Je voelt je lelijk, want je bent licht bezweet en draagt een absoluut onaantrekkelijke McDonald’soutfit. Als je in de spiegel kijkt weet je niet eens meer zeker of je een jongetje of een meisje bent.

Maar situaties als deze had je eigenlijk al geaccepteerd bij het ondertekenen van je contract. Gelukkig zijn plakjes kaas niet het enige waarvoor je hier aan het werk bent. De sfeer op de werkvloer is heel goed en uiteraard is het geld dat je verdient ook belangrijk.

Orlando verdwijnt met z’n Big Tasty, medium frites en cola en laat ons achter. Vijf minuten later zijn we hem vergeten.

“FRISTI OP KASSA TWEE!” buldert een zware stem vanuit de keuken. Alle jongens staken abrupt hun werk.

Gelukkig zien zij er ook niet uit in die McDonald’s polo’s. Ha ha.